Alicjowo nieskładoniowo i bardzo Colinowo

 

Od lewej: Alice Hargeaves (Liddell), Leopold Jerzy Duncan Albert książę Albany, Jerzy VI Windsor

Wytwór mój, caps

 Również mój, caps

Wizyta u dziadków zawsze nastraja mnie... Wspominkowo. Najbardziej na świecie uwielbiam  stare fotografie. Serio. Przyglądać się ludziom, których nigdy nie poznałam i już nie poznam i zastanawiać się, jacy byli. Ach, jakież to melancholijne. A ja melancholii nie lubię, ale stare zdjęcia i tak są dajnie, nawet bardzo, fascynujące, powiedziałabym. Chociaż może bardziej pociąga mnie to, co zdjęcia przedstawiają. Wiecie, inne czasy; mężczyźni zawsze dystyngowani, a zarazem pociągający; kobiety ubrane w długie zakryte suknie, dodające im tej tajemniczości. Dla mnie to jest tak, że stare fotografie nieważne jakiej jakości, zawsze są świetne. A te współczesne? Znajdźcie mi takiego człowieka w którego wszystkich zdjęciach się zakocham - zawody rozpoczęte! Nagroda? Moja dozgonna wdzięczność, a co!

A czemu akurat TE zdjęcia - opowiem Wam za chwilkę.

 

 

Pierwsze zdjęcia przedstawię Alice Liddel czy raczej panią Hargreaves długo po ślubie. Nie wiem czy wiecie, kim ta pani była, śmiem w to wątpić, ale może...

W każdym razie, pani Alicja była, nazwijmy to pierwowzorem Alicji z "Alicji w Krainie Czarów". Bo czy nie słyszeliście nigdy o kontrowersjach związanych z powstaniem książki? O kontrowersyjnych fotografiach, o rzekomym nieprawdopodobnym i przesadzonym "romansie"? 

Bo widzicie, moje Robaczki Świętojańskie, Paulinka jest nałogową fanką "Alicji w Krainie Czarów" i "Po Drugiej Stronie Lustra". I w wersji traktowanej dosłownie, jedynie jako bajka dla dzieci i te drugiej - bardziej mrocznej, pełnej podtekstów i może jakiejś nauki - bajki dla dorosłych. 

Uwielbiam w Krainie Czarów to, że jest totalnie nierealna. Surrealistyczna. Mroczna i tajemnicza. Nawet w wersji disnejowskiej jest scena, kiedy mała samotna Alicja skierowana przez złe stokrotki gdzieś na manowce, płacze wśród dziwnych stworzeń. 

Uwielbiam Szalonego Kapelusznika, Marcowego Zająca i Susła. I Kota z Cheshire. Czemu mam i nie uwielbiać? Uwielbiam wariatów i szaleńców, a gdyby Kot z Cheshire był mężczyzną, domyślam się, że byłby bardzo pociągającym mężczyzną  i że predzej czy później wyszłabym za niego za mąż.

Oglądałam większość adaptacji. A przynajmniej tak mi się wydaje. Ot, uwielbiam wersję disnejowską, kocham tę 1999 z Whoopi i Martinem Shortem - moim Kapelusznikiem numer jeden, do "Po drugiej stronie lustra" mam sentyment, mini serial Sci-Fi "Alice" bardzo lubię za nowe spojrzenie, właśnie dla starszych (i Andrew Lee-Potts mój Kapelusznik numer dwa). Nową Alicje widziałam, Deppa uwielbiam, ale mówię nie na wszystko w tym filmie. Bardzo mi przykro...

 

A i dlaczego książę Lepold, pytacie? Powstała książką w oryginale tytuł brzmi "Alice I have been" i szalenie mi się oryginalny podoba. Książka opowiada o losach sióstr Liddell - o ich życiu w Oxfordzie, o poznaniu pana Charles Lutwidge Dodgson (L. Carrolla). Opowiada historię powstanie Alicji, ale przede wszystkim losy tej "prawdziwej" Alicji. Z księciem Leopoldem była związana, była zakochana. Nie opowiem Wam reszty, może zechcecie przeczytać, chociaż nie wiem czy niezainteresowanym się spodoba... Chociaż może...

Moja Alicjomania trwa i trwa, psychodeliczne klimaty uwielbiam.

 

 

 

I na końcu dlaczego król Jerzy VI? Bo w filmie "Jak zostać królem" zagrał go Colin Firth. Mój niekwestionowany już od dawna numer jeden jeśli chodzi o aktorów. Strącił z łomotem z piedestału Johnny'ego Depp'a, który wylądował na miejscu trzecim za Paul'em Giamattim. I tak już prawdopodobnie zostanie. 
I teraz żyję Oscarami. Kto zarwie za mną nockę w imię kibicowania Colinowi? Boże, jak dobrze, że zachciało mi się obejrzeć "Dumę i Uprzedzenie" z 1995...



Porządnie Was dziś zanudziłam. Ha, nie ma za co, naprawdę ^^ Czasami tak mam, piszę, żeby się wypisać, ale odczułam potrzebę podzielenia się moimi małymi obsesjami, szczególnie Colinową i alicjową.

Złote Popołudnie A.Sapkowski   (on też chyba lubi Alicję.... :P)
Oscarowo