Alicjowo nieskładoniowo i bardzo Colinowo

 

Od lewej: Alice Hargeaves (Liddell), Leopold Jerzy Duncan Albert książę Albany, Jerzy VI Windsor

Wytwór mój, caps

 Również mój, caps

Jedziemy na wycieczkę

 by Ian Britton

Obserwowanie ludzi jest bardzo zabawne. Zawsze dostrzeże się coś nowego. A najzabawniejsze jest już w autobusie. Patrzysz, jak siedzą sobie ludzie i bezkarnie gapią się w widoki za oknem.

Ostatnio zobaczyłam pana. Pan owy niemal idealnie wpisuje się w moją wizję niespełnionego muzyka country rodem z Tennessee. Wpatrywałam się w pana dyskretnie, snując najprzeróżniejsze historie na temat tego, dlaczego, tak jak ja, jedzie sobie spokojnie do pobliskiego miasta. Sprawiło mi to, nie powiem dużo radochy


Oczywiście wszystkie moje scenariusze tego pana dotyczące pozostawały w sferze możliwych. Teraz do mnie dotarło, jakże ciekawe by było, gdybym dorobiła jakąś ciekawą historyjkę z gatunku fantasy znaczy tego co Tygryski lubią najbardziej, lub zaiste bardziej w duchu fejsbuka - "lubią to".

Bo skąd mam wiedzieć, że owy pan nie był na ten przykład przybyszem z przeszłości, który jest zafascynowany Polską dawną znaczy Polską teraźniejszą - czyli naszą. Może na podstawie badań archeologicznych stwierdzono, że wszyscy ubieraliśmy się w iście tennessee'owskim stylu i Pan stwierdził, że nie będzie się w ten sposób rzucać w oczy. Jestem prawie pewna, że musiałby wtedy nauczać historii (oczywiście przez stale unowocześnianą sieć czy może nawet w jeszcze inny superfuturystyczny sposób).

Wyobrażacie sobie, kurna, przybysza z przyszłości podróżującego naszymi autobusami. Siedzieć taki musi na rozwalającym się fotelu i teraz mamy dwie alternatywy:

• siedzi skołowany, że co to, kurde, jest za puszka na czterech kółkach, że oni jeszcze w ogóle kół używali i Boże/bogowie (kto wie, czy cały świat na wielobóstwo nie nie przestawił) wypuśćcie mnie stąd
• ale, kurde, czad! To oni jeszcze jeździli puszkami na kółkach, normalnie odjazd, ciekawe jaki jeszcze relikt z przeszłości zobaczę! Może tu jeszcze na pociągi czekają! A może, ach, może nawet oni jeszcze używają tych śmiesznych rozkładanych komputerków? Ale, kurna, CZAD!

A może po prostu facet przyjechał z Krakowa do ciotki. To też jest bardzo prawdopodobne.

Pisanie pisaniu nierówne

 

Jean Michel Labat
 

Śmiesznie. I to bardzo. Całe życie, no, może całe życie od kiedy zaczęłam cokolwiek pisać, potocznie "tworzyć", nigdy nie szło mi pisanie ciągłe w komputerze. Wszystkie co ważniejsze pomysły, właściwie cały mój dorobek znajduje się w dwóch zeszytach, może trzech. Za każdym razem, kiedy starałam się zacząć coś pisać w komputerku, białe tło mnie odrzucało i jakoś literki nie mogły się pozbierać do kupy. To bardzo stresujące, tym bardziej, jeśli kiedyś chce się napisać coś na serio. Przez "na serio" rozumiem "napisać bestseller, który będą kochać następne pokolenia". Dajcie spokój - nigdy o tym nie marzyliście? Napisać książkę, o której będą mówić na uniwersytetach. Napisać książkę, na podstawie której będą tworzyć fanfiki. Napisać książkę, która wejdzie do kanonu. Która zyska fanów na miarę fanów Władcy Pierścieni czy Gwiezdnych Wojen. Nigdy?

Bo widzicie ja tak. I jeśli chcę to kiedyś osiągnąć, muszę zebrać dupę w troki, siąść do komputerka i pisać.

Istnieje jeszcze inna alternatywa. Inna, znaczy kupić gruby zeszyt i w nim pisać. I to wczoraj zrobiłam. Kupiłam i realizuję się, tworząc  mój zbiór opowiadań, powiązanych, że tak powiem "formułą". Nie sądzę, żebym sprawdziła się w formie w jakiej to piszę. Rozumiecie, takie pseudointelektualne, pseudogroteskowe, pseudożyciowe.

Macie sposób na pisanie? Siadacie z kubkiem herbatki (nie wierzcie reklamie Liptona, kubeczki wcale nie natchną Was do napisania czegoś fajnego tak jak to pokazują. Ale "kij z tym", ważne, że ja mam ten z Nowym Jorkiem, to się liczy), włączacie milusią muzyczkę i tworzycie? Tak łatwo Wam to przychodzi. A może czekacie na nagły przypływ weny? Taki kopniak w środku nocy, w trakcie obiadu, starsi może w trakcji prokreacji? Pytam z ciekawości.

Gdzie piszecie? W domu, w swoim pokoju, w salonie, w łazience, w kawiarni, w ogródku, na huśtawce, w parku, w autobusie?

Na czym? Na komputerze, na papierze, na serwetkach, na glinianych tabliczkach?

Długopisem, ołówkiem, piórem, flamastrem?

Macie ulubione piosenki?

Chyba przerzucę się na pisanie scenariuszy.

Adieu

Spotkajmy się w Los Angeles

 

Konieczność wstawania w nocy jest denerwująca. Rozumiecie, nastawianie budzika, walczenie z pierniczonym Piaskowym Dziadkiem przez pierwsze dziesięć minut. A jak już się obudzisz, to nie ma bata - nie zaśniesz drugi raz, sprawa stracona.
Dlatego jest tylko kilka rzeczy dla których mogę się tak poświęcić. Fajna wycieczka z fajnymi ludźmi i w fajne miejsce LUB Oscary, Złote Globy, EMMY i BAFTY.
W tym roku zdarzył się cud pod tytułem ferie. Cud ten umożliwił mi obejrzenie Złotych Globów na żywo, po bożemu i tylko szkoda, że po angielsku.

Budzik nastawiony na drugą w nocy, nagrywarka w gotowości, ot na wszelki wypadek. Piaskowy Dziadek pokonany, telewizor włączony, na wielkiej sali, pełnej aktorów, reżyserów, scenografów, pojawia się ten drań, komik, którego uwielbiam chociaż nawet nie zrozumiałam połowy z tego co powiedział. Proszę państwa, tegoroczną galę rozdania Złotych Globów poprowadzi Ricky Gervais, który nie będzie oszczędzał innych.

Kategorie następują jedna po drugiej, a ja przyglądam się z ciekawością aktorom. Temu jak zachowują się miedzy sobą, temu jak reagują na nominacje. Zwyczajnie chcę zobaczyć jak zachowują się ludzie, których widzę w kinie, telewizji, to chyba normalne. Obserwuję jak jedni zapinają marynarki kiedy wchodzą na scenę, inni nie - taka głupota, a jednak zwraca moją uwagę. Patrzę czy są zdystansowani do siebie czy nie. Czy żartują, czy płaczą przy otrzymywaniu nagrody.

Moimi ulubionymi "wręczającymi" w tym roku było R. Downey Jr i jego krótka rozprawka pt. "Kiedy można stwierdzić, że aktorka jest naprawdę dobra" oraz Kaley Cuoco i jej szczera radość (która i tak nie mogła się równać z moją), kiedy nagrodę dostał Jim Parsons. Potem piszczałam w poduszkę, kiedy nagrodę otrzymali Laura Linney i Paul Giamatti, a kiedy Colin Firth wszedł na scenę, patrzyłam zachwycona w ekran, pomstując wszystkim, którzy wcześniej z nim wygrywali.

Zastanawiałam się, czym jest ta gala. Tak naprawdę. Czy owacje na stojąco dla Michael'a Douglas'a były szczerze czy wyreżyserowane? Myślę, że były prawdziwe. Tak bardzo nam się wydaje, że teraz wszystko w Hollywood jest pod publiczkę, że już chyba nie dopuszczamy, a przynajmniej czasami ja, możliwości że coś może być tam prawdziwe.

Może chodzi o pokazania kiecek od znanych projektantów? Może o pokazanie się? A może o zwyczajną chęć dobrej zabawy? Czy jest to coś kiczowatego? Chyba trochę tak. Chyba trochę na wyrost i chyba trochę z przesadą, ale z drugiej strony, czy gdyby było słodziutko, kameralnie i bez blichtru to czy byłoby to to samo Hollywood, które znamy i - nie oszukujmy się - kochamy.


Brawo Colin, brawo Paul (wybacz Johnny, twoja chwila sławy trwa i trwa, tym razem moje serducho było za moją drugą gwiazdą), brawo Laura, brawo Jim (Alec Baldwin teraz se może).

Adieu