inicjatywa

Nie zaczynajcie życia studenckiego bardzo intensywnie. Uczcie się. Bo kiedy nagle okaże się, że wszelkie imprezowo-kulturalne wydarzenia się kończą, pogrążycie się w PUSTCE. Nagle nie macie co robić, nie macie planów na najbliższy pierdyliard tygodni i nie musicie wracać w środku nocy. Możecie się uczyć, ale już nie pamiętacie jak to się robi. Nagle sobie uświadamiacie, że czas coś zrobić ze swoim życiem, ale nie wiecie, kurna belek, co.

W takim oto radosnym punkcie znalazłam się ja i wydaje mi się, że u normalnego studenta pojawia się to później, pewnie gdzieś w okolicach trzeciego roku. Ale od czegoś cza zacząć, nie?

A tak na serio, to zaczynam odczuwać bezsens istnienia. No bo jestem sobie na tych studiach, z grubsza wiem co chcę robić w życiu, co nie zmienia faktu, że patrząc na moich znajomych fascynujących się każde czymś innym, czuję się taką bezainteresowaną skorupką. Bezzainteresowaną. Bezzaiteresowaniową? Wiadomo o co chodzi. Sęk w tym, że przez pierdyliard lat, czyli naście twierdziłam, że owszem, mam zainteresowania, ale sobie teraz uświadomiłam, że chyba nic konkretnego w tym kierunku nigdy nie robiłam. To znaczy dajmy na to owszem, rysuję i staram się dokształcać, ale teraz nie mam na to czasu i idzie mi to marnie, a gapienie się na piękne galerie na dA nie pomagają (a narzekanie, że ja tak nie umiem jest zgoła żałosne). Owszem, mam konto na dA ale tam to głównie grafika komputerowa, więc się nie liczy, a moje grafomaństwo ogranicza się do czytania poradnika w mojej fantastyce i grafomanie...nia. Niniejszym z osoby, która uważała w okresie gimnazjum i liceum, że czymś się interesuje i jest w czymś dobra, stałam się osobą, która uważa jedynie, że owszem ma zainteresowania, tak samo jak cała reszta dziwnych ludzi, którzy w rzeczywistości nie interesują się niczym.

Odczuwam potrzebę zaangażowania się w coś. To znaczy jestem zaangażowana, ale moje zaangażowanie chwilowo siedzi bezczynnie, gdyż chwilowo nie ma w co się angażować w organizacji w której się angażuję.

Dlatego chcę zacząc robić coś kreatywnego (nie żeby to co robiłam do tej pory nie było kreatywne, to było bardzo kreatywne, cholernie kreatywne serio i też związane z moimi zainteresowaniami i pozwoliło mi się rozwinąć, a konkretnie moją wiedzę) co pozwoli mi rozwinąć moje zainteresowania, marne zdolności czy, jak to mawia młodzież, whatevs. Potrzebuję INICJATYWY.

&

Przepraszam, że Was zanudzam tym wielce psychologicznym pierdoleniem, ale miałam potrzebę uzewnętrznienia się. Znowu. A wszyscy inni są chyba znudzeni słuchaniem o moich planach, których w gruncie rzeczy... No nie ma.

Reasumując - dziś tak jak nie lubię, czyli pseudofilozoficznie i krótko, gdyż (wreszcie) postanawiam się pouczyć! 

Adieu