Elvisowo i życiowo. Long Live The King!

Powiedzmy, że moja miłość do Elvisa jest czymś pomiędzy miłoscią do jego muzyki a miłością do jego ikoniczności, tego co sobą reprezentował. A może to wszystko opiera się tylko na ogólną fascynacją starymi, dobrymi Stanami.

Pomijając już fakt jak się to wszystko ulęgło, to chyba nie stworzę żadnej epickiej notki. Po części dlatego, ze mi się zawiesza komputerek, po części dlatego, że nie umiem, po części dlatego, że chyba nie czuję się na siłach pisać o Królu, po części też dlatego, że niestety nie posiadam wystarczającej wiedzy, co mam zamiar zmienić. Mogę jedynie tylko wspomnieć, że zmienił muzykę, robił coś, na co wtedy źle patrzono. I nieważne co ludzie mówią o Elvisie - że był pod koniec taki, a taki. Że nosił obciachowe kombinezony. Ja i tak zawsze będę pamiętać o tym starszym już Królu - już z brzuszkiem, w bieli.

&

Tak się zastanawiam, jako wkrótce świeża dziewiętnastka, niegotowa chyba mimo wszystko psychicznie na rozpoczęcie samodzielnego życia studenckiego, ale mimo wszystko na nie czekająca... Zastanawiam się się konkretnie ogólnie nad życiem i nad tym, co chciałabym w przyszłości osiągnąć. Zastanawiam się też, ilu, zrezygnowanych teraz, ludzi, chodzących do pracy, którą traktują jak więzienie, miało w młodości wielkie plany, wielkie marzenia. Czy chcieli skończyć albo w znienawidzonej, albo okazującej się gorszą niż w marzeniach pracy? Ilu niespełnionych artystów przekłada teraz papierki w jakiejś firmie ubezpieczeniowej, ilu archeologów uczy historii w szkole; ilu prawników z misją zbawienia świata jest kierownikami supermarketów? 

Przed osobą w moim wieku i w tym ważnym momencie w życiu pojawia się bardzo ważne pytanie - robić to co chcę, o czym marzę czy zdecydować się na coś czego nienawidzę, tylko dlatego, ze tego oczekuje ode mnie otoczenie, lub dlatego, że świat się okazał okrutny. Myślałam, że młode pokolenia są bardziej buntownicze. Bardziej Hej, będzie dobrze. Jesteśmy młodzi, damy radę. Tym bardziej część jest bardziej jak Ale po tym nie będzie pracy. Ale co ty chcesz po tym robić? Okazuje się, że więcej wsparcia, czy raczej pełne wsparcie mam od rodziny, a od słów rówieśników chce się usiąść i płakać. Gdzie się podziała nasza wiara w to, że wszystko możemy? Że świat stoi przed nami otworem. Może najwyższa pora przestać narzekać i robić to, co przyniesie kasę i trochę się wysilić, pomyśleć, pokombinować. Jestem zdania, że możemy wszystko. Tylko czasami się nam nie chce. I nie, nie piszę dlatego, że nie muszę się w przyszłości martwić o pieniądze, bo moi rodzice się multimilionerami. Jestem zwyczajną dziewiętnastolatką, która ma w dupie pesymistycznych rówieśników i która ma zamiar robić to, co będzie jej sprawiać radość. A jeśli cała reszta chce utknąć przy segregowaniu papierków w wielkiej korporacji (chyba, że tego chcą oczywiście, tacy pewnie też są, wtedy to bardzo dobrze dla nich) to proszę bardzo. Droga wolna. A teraz idę poszukać kogoś lub czegoś, co mi nie będzie zrzędzić ^^