czego nie lubimy we współczesnej fantastyce...

 

Tym co mnie ostatnimi czasy denerwuje niepomiernie w fantasy jest wpierniczanie wszędzie wampirów i wilkołaków. No bo litości, nie mam ochoty na książkę o didżejce wilkołaczce, która pewnie na dodatek zakochuje się w wampirze i przez następny dwieście stron będzie przeżywać razem z nią te wszystkie męki, zupełnie jakby znowu czytała "Cierpienia młodego Wertera".
Wybaczcie, kiedyś tandetnym było wpychanie wszędzie elfów i krasnoludów, a teraz mnoży się i mnoży romansów wilkołaczo-wampir... Nie zrozumcie mnie źle, jak ktoś lubi takie książki to proszę ja bardzo, ja sama niedawno jedną wygrałam, więc zapewne przeczytam, ale nie można w nieskończoność jechać na popularności "Zmierzchu" na który, przepraszam fanów najmocniej, ale jestem uczulona.


Wolałabym już zgraję Legolasów latających po lasku z kołczanem i mieczem. Zapewne po pewnym czasie stwierdziłabym, że takie szacowne mitologiczne stworzenie stały się tandetnym elementem popkultury - i to jest bardzo możliwe.
Ale wszystko zniosę dopóki, nie będzie mi się wciskać tego w uroczej otoczce romansu, wszechkurdeczasów.
Jako stara pisarka, która nie wydała ani jednego dzieła i żadnego nie skończyła, która przeszła przez prawie wszystkie możliwe gatunki, przeglądam swoje przyszłe epickie dzieła [wizja młodych gotowych do zawojowania świata, nie mogę się wyróżniać, prawda?] i tak myślę [proces myślowy w toku], że nigdy nie umieściłam tam żadnego wątku miłosnego, który wysuwałby się na pierwszy plan. Chyba, że ktoś lubi wątki miłosne na pierwszym planie - wtedy przepraszam.

Dodatkowo powiem Wam jednak, że czasami książki doświadczonych pisarzy mogą sprawić zawód. Bo chociaż "Mgły Avalonu" Marion Zimmer Bradley, którą to książkę właśnie czytam i która bardzo mi się podoba, to jej "Dom światów" jakkolwiek wielce sympatyczny do połowy w pewnym momencie robi się nudny. Gdy wszystko zbliżało się ku końcowi, tak strasznie liczyłam na jakiś niespodziewany zwrot akcji, ALE NIE. Bo po co. Nie, najlepiej niczym nas nie zaskoczyć. Dodatkowo zakończenie jest albo kiepskie, jak dla mnie, warsztatowo, albo moja wersja ebooczkowa jest lekko spaczona, mam nadzieję, że to drugie.

Więc chyba chwilowo zrobię sobie przerwę od mojego ukochanej fantastyki i poczytam kryminały. Albo coś na wskroś romantycznego, gdzie jednak nie ma istot, które lubią sobie  "żłopnąć" czasami trochę zdrowej i pożywnej krwi. Czyli stara Austen dobra na wszystko.